Aikido Kader op EHBO Herhaling

Wat doe je voor werk? En … heb je het naar je zin? Stilte. Die kwam onverwachts. De Ambulance chauffeur is onze trainer vanuit BRN Brandbeveiliging die voor ons alle trainingen op het gebied van hulpverlening binnen de vereniging. In het voorstel rondje vraagt hij een ieder van ons naar de achtergrond: IBT-trainer, politie, Chef-Kok, Facilitair manager, Project Manager, Bodemonderzoeker, Groothandel in sieraden…, heel divers bij deze veertien kaderleden van Aikido Groene Hart. Een paar weken geleden was de BHV-herhaling en vandaag dan voor alle leraren de jaarlijks verplichte EHBO herhaling. Of iemand van ons nog het afgelopen jaar hulp heeft verleend of 112 had gebeld? Daar kwamen een paar mooie verhalen op de mat. Een aantal van ons hebben zich aangemeld als Burgerhulpverlener. Dan wordt je oproepen bij reanimaties in jouw regio, als First Responder. De leraar uit Kamerik had een man gered uit de sloot, die er met een driewieler was ingereden. Anderen stonden te kijken en hij nam initiatief. De man was verward, een gebroken arm; uiteindelijk ook maar het centrale alarmnummer gebeld om hier even naar te laten kijken. Algemene constatering was wel dat wij ons zekerder voelen door de opleiding en de jaarlijkse bijscholingen.

“Basis is kennis en theorie, daarna de ervaring in de praktijk hoe te handelen. En dat kun je oefenen. Het gaat uiteindelijk om de competenties: kennen, kunnen en willen doen. Competent zijn, is zinvolle stappen nemen. Wanneer bel je een dokter en wanneer 112? Wat is de beeldvorming, waar kijk je tegenaan? Hoe harder ze schreeuwen hoe beter. De rustige mensen die moet je goed in de gaten houden!” Onze instructeur is een man uit de praktijk en weet alles te larderen met mooie verhalen; indrukwekkende ook. We doorlopen theoretisch eerst met elkaar de vitale functies. Daarna aansluitend in de praktijk met reanimeren. De ambu-pop is aangesloten op een computer die precies alles meet: ritme, inblazen, diepte, leunen… Er worden twee groepjes gemaakt om het wachten op elkaar te verminderen. De andere groep ging aan verschillende symptomen werken die we moesten linken aan vier verschillende casussen: 1) bedreigende hartaanval; 2) epilepsie; 3) suikerziekte en 4) hyperventilatie. Goed om zo met elkaar te brainstormen erover. Veel symptomen lijken ook op elkaar en soms is het lastig in te schatten. Waar dan de verschillen zitten, dat is nu net precies wat zo mooi is aan deze jaarlijkse herhalingen, los natuurlijk van het blijven oefenen.

Tegenwoordig komen er ook heel veel filmpjes bij kijken. Iemand in een restaurant die zich verslikt en daarna stikt. Het was opgenomen met een bewakingscamera en vrijgegeven. Een zeer alerte ober redt hem het leven door simpele handelingen. Dat soort zaken kunnen ook helemaal verkeerd aflopen. Maar ook theoretische filmpjes over iemand met een hartstilstand of iemand met een anafylactische shock. Je weet niet wat je ziet als iemand in zeer korte tijd helemaal wordt opgeblazen. “En dat gebeurt dus aan de binnenkant ook hè,” geeft de trainer ons mee. Dat vergeet je niet zo snel meer. Daarna krijgen we een korte instructiefilm hoe zo’n pen te gebruiken als het mis gaat bij iemand. Veel oefenen met elkaar weer met allerlei grepen die toch weer wat wegzakken na een lange tijd. In het laatste uurtje even met verbanden oefenen. De laatste wijzigingen vanuit het Oranje Kruis wat er veranderd is het afgelopen jaar. Een van ons probeert voor de grap iemand zijn hand aan zijn hoofd te verbinden. Nou, dat moet je natuurlijk niet doen. Toen de instructeur even iets uit zijn auto aan het halen was, direct een paar man er bovenop om die ander even in te pakken… Lachen, gieren en brullen natuurlijk. Een zinvolle dag: lekker geoefend en weer up-to-date.

2017-10-23T22:33:59+02:00 26 maart, 2017|Nieuws|