Aikidoka leert vertrouwen op iets van binnen

Bij de opening van de stage werd de kleinste traditie getrouw naar voren geroepen. Het was Delany van Aikido Groene Hart. Tien jaar oud. Een keurige rechtop aikido houding met trots haar kin omhoog liep ze recht op Marc af. Haar donkere haren in een lange staart gebonden achter op haar hoofd. Ze pakte zijn stevige pols vast met haar kleine knuistjes en keek hem rustig en verwachtingsvol aan. Marc maakt een kokyu nage vanuit katate dori. De eerste keer valt ze pardoes op haar billen en Marc fluistert haar toe dat ze best mag rollen. De tweede keer maakt ze een keurige rol achterover en loopt weer terug naar Marc alsof er niets gebeurd is. Ze pakt opnieuw zijn pols vast in afwachting wat er daarna gaat komen. Marc: “Het gaat erom een opwaartse kracht te genereren door jezelf te schenken aan de zwaartekracht. Zinken. Het is als een contragewicht in een lift. Dat is de juiste werking voor deze techniek. Op het moment dat je zinkt maak je een tegenbeweging, die we ki noemen, en de energie gaat via de rug omhoog en valt als een regendeken druppelsgewijs naar beneden. Geen hagelbuien, dat werkt niet.” Iedereen staat op en zoekt een partner om mee te werken. Ik schiet Ron aan. We gaan lekker aan de slag en halverwege zegt hij tegen mij: dat vreet energie zeg. Klopt, zeg ik instemmend, maar het stroomt wel. Het is krachtig. Ik vind dit een heerlijke manier van werken en trainen. Het leren managen van energie is een belangrijk element van aikido.

Marc zegt dat het fijngevoelig werk is. “Zacht werk. Een nieuwe resolutie qua lichaamsbewustzijn. Geen grote pixels waar je iemand BAF op de grond gooit. Het zinken en opkomen bestuderen. Welk pad loop ik? Wat beweegt wel en wat niet? De resolutie steeds veder verdiepen. Voelen wat er plaatsvindt. Niet alleen de werkzame punten van de techniek, maar de bewustwording van juist het hele proces. Exact voelen wat je doet en daarin leren sturen. Voelen wat er van binnen gebeurt. Niet versnellen, maar zacht en exact. Het is de rode draad door alle aikido oefeningen heen. Natuurlijke bewegingen die moet je aanleren. Het grootste deel van je aikido traject is vooral afleren. Bij het uitvoeren leren werken met ki, vertrouwen op iets van binnen. De elasticiteit van ons lichaam leren gebruiken. Van daaruit iets laten ontstaan.” Een andere techniek: katate dori ikkyo ura. Bij de verplaatsing een lichte balansverstoring op de ellenboog plooi en dan de opwaartse kracht gebruiken van de uke bij de volgende verplaatsing naar ura. De stage docent geeft aan dat een dojo een laboratorium is ingericht om aikido experimenten uit te voeren. “Niet hameren op elkaar want dan gaat het kapot. De principes zijn heilig en broos in het begin. Binnen het kader van de samenwerking werken we met elkaar aan het steviger en bruikbaar maken van de technieken. Dat is het doel. Bij voorkeur zonder botsingen en wrijvingen.”

Na een korte pauze handhaven we dezelfde aanval, maar schakelen naar een andere techniek: nikkyo ura. “Het aandrijfmechanisme blijft hier gelijk. Het principe van werken is onveranderd, alleen pakken we nu een ander hulpstuk. Zet nu niet de focus op de klem, maar op de elasticiteit. Als je meer induwt, komt de ander sneller op. Probeer de handen te vergeten en de aandacht te houden op de verplaatsingen. De benen. Probeer zo ruisloos mogelijk te werken. Zonder hoofd. Op het einde van de klem, houd je de deur open. De klem kan er dus vol op, maar dat doen we dus niet. Het is de belofte van het sluiten waardoor er een duidelijke verstandhouding ontstaat. Als je de klem goed aanzet, dan kan het zonder kracht.” We draaien lange tijd door om het in te slijpen. Af en toe wisselen we onderling, maar blijven bij dezelfde techniek. Dan in twee groepen draaien. Even aanzetten tot de katamen. Leuk ook om naar elkaar te kijken op de mat. Daarna volgt een van mijn favoriete technieken, de sankyo ura. Weliswaar met dezelfde manier van werken, maar als je de flow nu kan vasthouden zoals beschreven, dan valt die ander voor je voeten op de mat. Haast zonder fysiek contact. Alleen door de beweging. Super licht en prachtig om te doen en te ervaren. Er wordt hard gewerkt die middag. Langzaam komt er steeds meer publiek binnen lopen.

Een korte pauze waar alles wordt klaargezet. Vanuit Aikido Groene Hart zouden vijf examenkandidaten voor hun zwarte band examen opgaan: Agnes, Benjamin, Danny, Joost en Jorn. Er is binnen de dojo keihard gewerkt en goed geoefend de laatste weken met elkaar. Natuurlijk speelt de druk van het examen parten, helemaal als er ook een hoop extra kijkers zijn. Als de druk wat te groot wordt voor een van de deelnemers zegt Marc. “Het gaat er niet om dat je sterft, maar hoe je sterft in budo. Doe dat met een poker-face. Laat niets zien van de stress en doe je ding.” Een diepe zucht, die wat opluchting geeft, en het examen vervolgt. De examens verliepen verder prima en iedereen deed zijn ding. Hier en daar wat aantekeningen voor mezelf gemaakt voor de volgende ronde. De laatste twee kandidaten waren Danny en Benjamin. Zij kregen een groot compliment: een voorbeeld examen. Marc: “Dit moet je in gedachten houden om naar te streven. Er zit een vanzelfsprekendheid in het bewegen en straalt autonomie uit. Goed gedaan allebei.” Helemaal aardig is dat Benjamin een van onze eerste jeugdleden was, samen met Jesse destijds. Erg leuk dat hij ook ons eerste lid vanuit de jeugd is die zijn zwarte band heeft gehaald. Na de examens de zwarte banden uit de tas en naar de deelnemers om ze te feliciteren. Iedereen van ons geslaagd. Een mooie afsluiter van het jaar voor deze Aikido Groene Hart leden.

2017-10-23T22:52:22+02:00 18 december, 2016|Nieuws|