Kerststage 2018 – vijf examenkandidaten geslaagd

Bij het openen van de gele klapdeuren beneden in Leiden kwamen de geluiden ‘tak-tak tak-tak” en de kia-kreten mij rollend van de trap af al tegemoet. Inmiddels een zeer vertrouwd geluid geworden: de klanken van een aikido dojo waar hard getraind wordt. Je kon horen dat de zaal overvol was, al voor ik iets gezien had. Bij het neerzetten van mijn tas, liep ik even langs de dojo waar ze druk bezig waren met zwaard. Inderdaad meer dan vijftig man in de zaal en iets van de helft ervan herkende ik als Aikido Groene Hart leden. Vijf van ons zouden vandaag opgaan voor hun dan-examen. Anderen waren gekomen om ze te steunen tijdens dit belangrijke en heugelijke moment. Er was hard gewerkt door ieder en afgelopen weken hebben we met elkaar nog even de laatste puntjes op de ‘i’ gezet. Ze waren er wat ons betreft meer dan klaar voor. Ik kleed me snel om en ben op tijd voor de aansluitende aikido les achter deze zwaard stage aan. Marc opent de les met het belang van het zoeken naar de momenten ‘tussen de handelingen in’. De stagedocent: “In alle grote kunsten gaat het om datgene wat er niet is. Door jarenlange training kom je daar pas achter. Wat daarachter dan te vinden is, is niet te beschrijven. Dan kom je bij de principes. In het begin van je aikido carrière ligt het in de aard om de nadruk te leggen op alles wat je aan de buitenkant ziet. De super ukes die elegant door de lucht kunnen vliegen en de docenten die ze schijnbaar met het grootste gemak alle kanten op sturen. Het lijkt dan of alles gaat om snelheid en kracht, dat soort elementen. Als je aikido vol weet te houden, dan ga je door groei en leeftijd ook zien dat dit niet is waar het om gaat. Dat wat overblijft na al die jaren, dat is de kern. Wat je dan overhoudt zijn de principes.” We beginnen met katate dori kokyu nage.

Marc: “We zaaien verwarring bij de aanvaller maar in elke beweging zitten een drietal basis principes. Het begint met je houding, rechtop met stevige stand. Daarna komt het inschatten van de juiste afstand in de ontmoeting. En als derde de verplaatsing naar het kiezen van een vrije lijn. De manier van de verplaatsing is de nieuwe plek van een volgend principe. Elke keer veranderen de opties.” Hij demonstreert het met een uke voor de klas. “Het ligt ook aan de aanvaller of hij rustig inkomt of dat hij fel inkomt. Kijk nu is omote een veel handigere optie. En als hij zo aanvalt is ura handiger. Zo stel je als het ware de technieken samen met de bouwstenen van de drie stappen. Focus, verplaatsing en zoeken. Afwisselen, dat ook. Elke keer komt er een variant bij. Een techniek staat dus van tevoren niet vast. Het is de uitkomst van een resultaat van handelingen die ontstaan in het moment. De variabele in de vergelijking is uke, die bepaalt de uitkomst ervan.” We gaan ermee aan de slag op de mat. Er ontstaat dan een soort jiju waza, na de ontmoeting kun je een eigen vorm kiezen die het beste past bij de positie waarop je uitgekomen bent na de entree. Marc legt de zaal weer stil en vult aan: “De neiging is om steeds vaste punten te zoeken. Maar de kunst is om deze juist los te laten. Zak door je benen na de verplaatsing en wacht tot de balans verstoord is. Balansverstoring heeft tijd nodig om plaats te hebben. Je moet dus niet te snel gaan. Hoe minder vast contact er is, hoe spannender het voor de aanvaller wordt. Kijken en zoeken. Pas op dat je niet ten onder gaat aan je eigen dadenkracht.” Een warme lachsalvo vult de zaal alvorens we weer verder gaan.

Dan krijgen we een opdracht mee om na zo’n licht en neutraal ontmoetingsmoment een speciale techniek te gaan doen: sumi otoshi, een hoekworp. Vanwege de beperkte ruimte werken we in drie aparte groepen voor de veiligheid. Nu eerst je lichaam verplaatsen ten opzicht van het punt dat net stilgevallen is na de entree. Ik werk een met Jurgen en voel hoe hij is gegroeid in zijn aikido het afgelopen jaar. Terwijl ik zelf geworpen wordt, weet ik nog net snel even mijn voet op te tillen omdat het been van de uke naast ons in zijn val rondzwaait naar de grond. Daarna maak ik mijn ukemi. Het lichaam traint zelf blijkbaar ook als het zo druk is, dat het op dit soort momenten precies het juiste doet. Terwijl we aan de kant zitten, kijk ik terloops langs de gezichten van onze examenkandidaten. Ze zijn licht gespannen; dat is prima. Terwijl we de kunsten van de tweede groep aanschouwen, komt de familie De Jong binnen, met een gele stoel om in de hoek te gaan zitten. Dan gaan we verder met de bouwstenen. De verplaatsing bij de entree verandert, de aanval blijft hetzelfde. Nu het wisselen van de voet bij de entree, een pauze en stilte laten vallen en we schakelen naar ikkyo omote, het toepassen van een andere vorm. De docent: “Constructief leren werken met je eigen imperfectie, dat kun je nergens anders zo mooi als bij aikido. De groei of de ouderdom maakt dat je steeds nieuwe inzichten krijgt. Het enige wat overblijft zijn de principes en het inzicht. Het gaat niet om power of snelheid. Het gaat erom precies dat te leren doen wat nodig is. Je wordt steeds handiger in je imperfecties. Datgene wat daar tegenover staat is doeltreffendheid.

De stage wordt afgerond en diploma’s van de vorige examens uitgereikt. De eerste kandidaat weet niet precies wat van hem verwacht wordt als hij naar voren wordt geroepen. Marc: “Als je niet weet wat er van je verlangt wordt in de krijgskunst, dat geldt voor alle krijgskunsten, dan ga je gewoon zitten en groeten. Dat is altijd goed.” Daarna de kandidaten van Aikido Groene Hart met als eerste Barry Doesburg (shodan) uit Vleuten. Vervolgens vier kandidaten uit Woerden voor hun nidan diploma: Patrique Haidar, Dmitry Kann, Edwin van Wolven en Lucien Petra. Een applaus volgt per overhandiging. Dan een korte pauze waar de zaal wat verbouwd wordt voor de af te nemen examens. Sommigen vouwen vast de hakama op. Anderen nemen snel even iets te drinken of te eten. Hier en daar worden de bezoekers die speciaal voor de examens komen kijken de hand geschud. Ik zie dat Jan, Jesse en Martin zojuist zijn binnengekomen. Van ons uit gaat Fred van Leeuwen als eerste op voor zijn shodan. Hij vliegt voor het zicht met gemak over de mat en krijgt later mooi complimenten voor zijn vitaliteit en levendigheid. Hans van Ankeren uit Wilnis werkt keurig een voor een de technieken af en krijgt achteraf te horen dat hij een heel goed examen heeft laten zien. Christiaan Kuilman uit Wilnis is wat voorzichtiger in de uitvoeringen van de technieken en krijgt als tip mee dat hij zich best meer mag laten gelden, maar vooral ook heel netjes gedaan. Elly Kuhnen heeft, heel knap, een innerlijk zwaar traject doorlopen voor dit examen. Marc was er erg tevreden over: “Een keurig examen”. Als laatste Peter Kuhnen waar Marc blij verrast van was: “Veel gemak, shodan ruim voorbij, geen enkele twijfel, veel ruimte en vrijheid met zelfvertrouwen gedaan.” Gefeliciteerd allemaal!

2018-12-16T09:29:27+00:00 16 december, 2018|Algemeen, Nieuws, Uncategorized|