Met Tissier op zoek naar natuurlijk aikido

Jeetje wat een volle zaal zeg! Ruim een paar honderd man op deze stage van Christian Tissier. Deze achtste dan aikidoka uit Frankrijk weet ook in Holland een zeer internationaal publiek te trekken. Polen, Berlijn, Boedapest, Libanon om er maar een paar te noemen. Ook nog jong en oud publiek door elkaar. Vooraf sprak ik een meisje en vroeg haar of dit voor haar geen vroege ochtend was? Glimlachend: ‘Nee hoor, een gewone schooldag.’ Terwijl Christian op zijn gemakje naar voren loopt om O’Sensei te groeten, moet ik denken aan een ontbijt gesprekje eerder die week met mijn zoon. Ik kom ‘s morgens beneden en zoek mijn mobiele telefoon. Het is een raadsel waar die oplaadsnoertjes steeds blijven. Helemaal nu iedereen mobiel heeft. Tijdens het ontbijt zeg ik tegen mijn zoon, jouw IPad ligt onder de kast in de oplader hoor. Waarom mijn zoon reageert: ‘Pap, je bent echt een legend’. Wat? ‘Als je dat niet gezegd had, was ik hem vergeten naar school – thanks!’ Zo gaat dat bij de jeugd: binnen twee seconden ben je al een legende. Een nieuw woord blijkbaar uit de straattaal van de jeugd. Daar moest je vroeger wonderen voor verrichten en dan pas werd het generatie op generatie verhalenderwijs overgedragen. Tissier is voor mij zo’n moderne legende. Hij weet meerdere generaties aan zich te binden en is een prachtig inspirerende leraar. Iemand die zijn binnenwerk gedaan heeft en er goed is uitgekomen. Zijn innerlijke bestemmingsplan gevonden en bereid dit te delen met het collectief. Alles klopt aan hem, zo lijkt het wel. Zijn lichaamstaal, zijn uitstraling, zijn manier van bewegen met zijn vriendelijkheid. Mooi om te zien.
We beginnen met katate dori ikkyo. Tissier merkt op dat we niet de basistechnieken van bewegen gaan doen vandaag. We gaan op zoek naar de natuurlijke beweging als aikidoka. ‘Kijk, je moet naar een bepaald punt toe bewegen en dat kan op diverse manieren; zolang je maar op dat zelfde punt uitkomt.’ Hij demonstreert met het een denkbeeldig zwaard in zijn handen. Beweegt vanuit shomen naar voren en dan dezelfde beweging vanuit yokomen. ‘Je ziet dat ik op hetzelfde punt uitkom,’ zegt hij smalend. ‘Als de uke aanvalt dan maakt ook de tori een irimi tenkan en veegt als het ware de arm die vastheeft weg; de andere hand neemt het daarna over onder de ellenboog.’ Een vloeiende beweging als hij dit zo voordoet. Geen hiaten tussen uke en tori, geen pauzes, het stroomt gewoon. ‘Dat ziet er makkelijk uit,’ fluistert iemand in een wit pak naast mij naar zijn collega. Christian: ‘Als je teruggaat en je loopt vast, dan gebruik je gewoon de ellenboog hand om de balans te verstoren. Je laat daarna de hand iets opzij vallen.’ Er wordt hard gewerkt. Tissier loopt rond en er ontstaan steeds kleine groepjes rondom hem. Het is dan net of hij je gezellig op straat tegenkomt en even gaat bijkletsen. Een zeer relaxte uitstraling en veel geduld met iedereen. In alle rust legt hij steeds opnieuw uit wat de bedoeling is. Dan weer even snel en explosief, dan langzaam om het iedereen goed te laten zien. We schakelen naar kata dori. Hij nodigt een jongetje uit met een bruine band om voor de klas te komen. Ze lopen samen naar het midden en Tissier raakt even zijn bruine band aan en trekt een indrukwekkend gezicht. Het jongetje trots.
Bij kata dori schuift hij, terwijl hij de balans van uke met de pakkende hand verstoort, ook de hand van de schouder die gepakt is naar achteren. Tegelijkertijd. En dan ook direct na zo’n swingende veeg weer terug, onder de ellenboog. ‘Het is technisch moeilijk om te doen,’ zegt hij. ‘Je kan daarom ook niet stoppen. Je moet door blijven bewegen.’ Mooi van Tissier is dat hij altijd als een soort Chronos doorgaat, een constante. Later maakt hij er een applicatie van. Heel veel details, geeft hij altijd mee. Veelal zonder te praten. Beeldtaal, en dat komt goed binnen. Soms werkt hij voor de klas steeds langzamer en bouwt hij de details in zijn uitleg op via de plaatjes. Eerst zonder hand, dan met atemi, dan met een veeg. Dan loopt de veeg door naar de balansverstoring. Et cetera. Daarna naar yokomen uchi. Stap voor stap leidt hij ons door de technieken heen deze middag. Prachtig hoe hij het punt van ikkyo weet te vangen en erom heen beweegt. ‘Het zoeken van het juiste punt is het belangrijkste. Als je die hebt, dan is het geregeld. Zo niet, dan ga je eraan. Als je in een slechte positie staat, dan moet je snel je as wijzigen.’ Je ziet hem dan achter zijn hand schieten, opzij, verandert opnieuw de hoek en pakt een nikkyo. We mogen daarna studeren hoe de hand zo te plaatsen dat je de nikkyo ineens en effectief kan uitvoeren. We mogen niet duwen, want dan geef je de aanvaller te veel informatie. Twee mensen doen wat yokomen voor met ikkyo vanuit suwari waza. Wij doen dat na. Dan hanmi hantachi waza naar uchi kaiten nage. We eindigen met morotedori kokyu nage. Waar je na het heffen van de hand om de aanvaller heen paradeert.

2017-10-23T21:13:09+00:00 11 juni, 2017|Nieuws|