Mooie combinatie op Aikido Zomerschool

Wilko Vriesman (zesde dan) opent de Aikido Zomerschool Stage met woorden over het weer. De immer extreme omstandigheden daarvan in Markelo: of vet boven de 25 graden of met bakken uit de lucht… Daarna stelt hij Fabrice Croizé (vijfde dan) aan ons voor. Een jonge man, slank en wat opvalt, is zijn ingetogenheid. Hij blijft dit hele eerste weekend bij ons in Markelo. Fabrice zal het ‘jongere’ aikido met ons gaan doen. ‘Als je boven de vijftig komt, de vijftig plus, dan wil je bepaalt werk zelf niet zo meer. Dan gaat je voorkeur ook uit naar andere werkvormen. Om dat met jullie goed te maken, zal Fabrice dat jonge stuk met jullie oppakken,’ spreekt Wilko hardop naar de groep. Het is inderdaad weer bijzonder weer, heel bedrukkend warm in de dojo van Markelo. We groeten, een korte warming-up á la Wilko en aan de slag. We beginnen met de pakking van katatedori en het wisselen van de heup. Natuurlijk zonder dat punt te veranderen. Daarna schakelen we naar de techniek ikkyo omote. Het zoeken naar lichtheid in de techniek. Het is de fase waar Wilko zelf inzit en die hij met ons wil delen. Hij heeft niet zoveel meer met dat fysieke zware werk. Dus we moeten nu juist niet het gewicht van de partner opzoeken. Wel dienen we rechtop en neutraal te blijven. Voor mij de aantrekkelijke uitstraling van de aikidoka. ‘Zoeken naar de positie dat het gewicht niet voor blokkade zorgt. En de ander moet je daarbij helpen.’ Wilko wijst op zijn eigen schouder aan de voorkant. ‘Als je open en neutraal bent zijn je schouders open. De buik moet er als eerste in. Niet duwen op de ander, want dan wordt dat het centrum. Je moet zelf het centrum blijven en dat trainen we door eerst de aandacht naar de schouder te verplaatsen en daar te blijven.’

Wilko loopt gewoon rechtdoor alsof hij vierdaagse van Nijmegen aan het wandelen is (een van de eerste dagen dan…). ‘De buik loopt door, niet te veel arm gebruiken. Als je gaat duwen, constateer je dat gelijk doordat je voorover gaat buigen qua houding. Je gaat dan off-line.’ Hij houdt het punt van ikkyo hoog in de lucht en plaatst expres zijn achterste voet als eerste binnen het gebied van de uke. ‘Je moet het ritme eerst gelijk houden en doorlopen. De benen niet stil laten staan. Daarna het ritme switchen. Als een wave. De energie van de buik gaat als eerste naar het punt recht op de lijn. Het is alsof je voor een zwembad staat een duik gaat nemen en even stilstaat bij dat moment – ohh, dat wordt heel koud. Dat moment gebruiken om door te gaan.’ Het is mooi zoals Wilko ons meeneemt in deze kennis van het juiste leren voelen. Sommigen vinden dit werk lastig te begrijpen en onze stagedocent staat er even bij stil. ‘Het is een ander niveau van werken. Je moet dat fysieke wel eerst gedaan hebben, op sandan en yondan niveau, is dat bij ons te vinden. Maar op een gegeven moment moet je verder, dan heb je dat gewicht niet meer nodig. Je weet gecentreerd te blijven in de actie en je weet waar de punten zitten die je eerst fysiek voor jezelf bevestigd hebt in het traject ervoor. Deze magie van lichtheid werkt niet met iedereen. Het gaat vooral ook om de juiste afstand vinden, daarna altijd het juiste punt. Maar op een dag lukt het wellicht met iedereen onder allerlei verschillende omstandigheden. Dat is wat we aan het trainen zijn. Het doel. Je moet dus niet de partner pakken, maar het juiste punt.’

We krijgen een paar minuten pauze om even wat te drinken en daarna neemt Fabrice de stage over. Hij praat zacht en je moet je goed concentreren om hem te verstaan. Fabrice is van de generatie na Wilko bij Christian Tissier. Hij is een van de vaste assistenten, uit dezelfde poel als waaronder ook Bruno Gonzalez. Fabrice is op achttienjarige leeftijd begonnen met het beoefenen van aikido onder leiding van Peter Helley (5e dan). Zijn eerste dan behaalde hij in 1995 en traint dan ook al meerdere jaren onder Christian Tissier. De tweede dan is al snel een feit in 1998, de derde dan in 2002, de vierde in 2006 en de vijfde dan in 2014. Hij werd stilaan de assistent van Christian Tissier en daardoor nam hij ook deel aan grote demonstraties: Bercy sinds 2001, Beijing in 2010 en Sint Petersburg in 2013. Sinds 2008 is hij zich ook wat meer gaan verdiepen in de grondbeginselen van Braziliaans Jiu Jiutsu. Fabrice opent dat hij graag met ons naar de basic van aikido wil gaan. We beginnen met shiho nage vanuit de aanval katatedori en hij zwiert al snel weelderig rond met zijn uke. ‘Het gaat om de houding, de ruimte en vooral het lage staan en werken.’ Makkelijk schuift hij onder de vastgepakte arm van de uke door waarna hij deze met een klem op de grond zet. ‘Je kunt kiezen: of loslaten en weg laten rollen of vastzetten bij je eigen voorste voet.’ Het energie niveau stijgt razendsnel een paar levels en iedereen is keihard aan het werk. Veel rollen en vallen, dat valt inderdaad niet mee in die hitte. Als we schakelen naar ura laat hij het vanuit verschillende hoeken zien. Grappig hoe je Tissier er didactisch in herkent. Dat bevestigende knikken als hij iets uitlegt, zo van: dat begrijpen jullie wel. Zelfs zijn gezichtsuitdrukkingen en het kijken naar de groep heeft er iets van weg.

Dan naar ude kime nage met een soepele uke voor de klas. Snel en dynamisch. Kort ook, vanuit de ura variant. De niveau verschillen zijn op Markelo altijd groot. Soms heb je een heel ervaren iemand, dan weer een ander die nog net niet kan rollen. Ik vind dat mooi aan dit soort stages. Ik ben nooit vergeten hoe het was om een beginnende aikidoka te zijn. Dan ben je blij als iemand je met geduld erdoor heen helpt. De gastdocent, legt nog even wat accent op de aandrang van het moeten rollen van de aanvaller. ‘Krachtig werpen door je bovenarm met een cirkelbeweging power mee te geven.’ Hier en daar zie ik wat paarse hoofden en het gepuf wordt steviger. Er wordt veel gewisseld met verschillende technieken en tussendoor niet zo heel veel toelichting gegeven, wat bekent: stevig doorwerken. Nu is dat voor de Leidenaren uit de dojo van Marc Jongsten niet zo’n probleem. Leiden is echt een werk-dojo, zoals ze dat in de wandelgangen schijnen te noemen. Maar in de pauze geven anderen terug, dat het stevig aanpoten is deze stage van Fabrice. De technieken van deze assistent van Tissier zijn ons allen natuurlijk heel vertrouwd. Een aantal werkvormen waren zeer leerzaam. Vanuit shomen naast die ander uitkomen en dan de schouder en de slaghand tegelijkertijd in beweging zetten. Fabrice deed dat door zijn achterste voet als een tenkan ineens weg te zetten. Dat is heel efficiënt want ineens ben je al je balans kwijt. Ook de opbouw van de shomen uchi irimi nage vond ik erg mooi. Niet helemaal werpen, maar kijken of je die ander tot dat valpunt kan krijgen, zonder door te zetten. Vervolgens maakt Fabrice de vorm steeds langer door met irimi tenkan te werken. Wilko plakt het in het avondprogramma weer aan elkaar. Mooie combinatie zo deze twee energieën.

2017-09-09T14:57:26+00:00 23 juli, 2017|Nieuws|