Vrijwillige aikidoka naar het El Dorado

Ze zijn er altijd voor ons. Elke week leveren ze onvermoeid hun bijdrage. De vrijwilligers. Dit jaar opnieuw tijdens het AikidoKidsFeest stonden er weer meer dan veertig mensen te helpen. Ze weten wel dat het gewaardeerd wordt en ze hoeven er echt niets voor, drukken ze ons telkens op het hart. Maar toch, het is belangrijk op de een of andere manier uitdrukking te geven aan onze waardering voor hun bijdrage. Zo eenmaal per jaar organiseren we daarom aan het einde van het seizoen een VrijwilligersFeest. Ilse had dit jaar een tof uitje gevonden. Het leukste vinden wij iets actiefs en daarna lekker verwend worden. Die combinatie werkt helend na zo’n druk seizoen. Wederom een paar prachtige hoogtepunten met elkaar verwezenlijkt dit seizoen. Een welverdiend uitje dus. Op naar het El Dorado van Nederland, althans zo noemen de boswachters het bij de opening van onze wandeling. De Oostvaardersplassen, gelegen tussen Lelystad en Almere. Het gebied was ooit bedoeld als industrieterrein, maar het was er te nat. Je kon er eigenlijk niets mee met dat gebied. Meer dan 12.000 voetbalvelden groot. Ik had er eigenlijk geen idee van. Jaap, onze gids, schuift een enorm groot bord naar ons toe. We hadden net de film gezien over de Oostvaardersplassen in het Bezoekerscentrum. Indrukwekkend hoor. Geen idee dat ons kikkerlandje zo veel en een groot natuur schoon heeft.

Het is eigenlijk een en al moeras en maar een kleine driehoek is opengesteld voor het publiek. Niemand kan er haast in. Alleen de boswachters eenmaal per jaar om de arendsjongen te ringen. Ze zijn dan met lieslaarzen en tijgeren; meer dan een dagdeel bezig om dat voor elkaar te krijgen, vertrouwde Adrie – de andere boswachter mij toe onder het lopen. Miljoenen vogels, wilde paarden, hekrunderen en nog veel meer. Na de ontvangst van koffie en thee, na het zien van de film, wordt de groep in tweeën gesplitst. De ene groep linksom de andere rechtsom. De meesten van ons hadden camera’s mee en verrekijkers. Er is van alles te zien om ons heen. De oorspronkelijke ontwerpers van dit natuurgebied blijken de ganzen te zijn. Die zoeken tijdens de ruiperiode een veilige rustplaats. Ze kunnen dan vier weken niet vliegen. Er is een overvloed aan rijk voedsel in dit gebied. Zelfs de zeearend, die sinds de middeleeuwen ons land niet meer had bezocht, is weer teruggekomen. De ganzen houden samen met de grote grazers de vlakte open, zodat het niet dichtgroeit. Het hele gebied staat op voor de nominatie van een Nationaal Park, licht Adrie ons trots toe. ‘Kijk, daar zie je de kudde paarden. Het zijn er zo’n negenhonderdvijftig in totaal. Ze zijn verdeeld over verschillende harems waar een hengst de leiding heeft. Eigenlijk bepaalt de merrie alles hoor, zegt hij lachend, net als bij ons. Het is bijzonder hoe de natuur dit allemaal regelt. Als er in de zomer een veulen geboren wordt, dan heeft het kort haar; in de winter, dan lang haar.’

De twee groepen ontmoeten elkaar bij de Zeearend, de uitkijktoren in het  midden. We hangen daar wat rond. Kleine groepjes staan te kletsen, de jeugdigen doen tikkertje of klimmen op de dode takken van de vergane Wilgenbomen. We wandelen zo langzamerhand terug naar het bezoekerscentrum, waar een zeer uitgebreide BBQ op ons staat te wachten. De chill-corners waren direct bezet. Schoenen en sokken uit en heerlijk achterover. Ron komt naar me toelopen en zegt dat ik wel een startsein moet geven dat we kunnen gaan eten. Een overheerlijke tafel met allerlei salades, garnalen, sausjes en om de hoek stond iemand voor ons druk te koken. Aan de bar kon iedereen wat te drinken halen. Heerlijk zeg, iedereen had inmiddels goede trek. Lekker om zo even met elkaar wat bij te kletsen. Sommigen hadden geen idee wat die ander nu doet in het dagelijkse leven. Anderen zijn van baan gewisseld of druk aan het solliciteren. Er zat één vegetariër in de groep in die werd tot in zijn nieren verwend. Dan werden er weer groente kroketten bij hem gebracht. Die had hij nog niet op en dan gefrituurde falafel. Daarna een overheerlijke salade. Afijn, het was voor iedereen een genieten. Nog even een groepsfoto op de hoek van het terras aan het water. Lekker hoor zo een avondje met elkaar. Het zomerrooster is reeds gestart. Eenmaal per week kun je op woensdag van 20:00-21:30 op de hoofdlocatie te trainen. In september begint het nieuwe seizoen. Aan iedereen hartelijk dank voor jullie geweldig bijdrage!

2017-09-09T15:02:12+00:00 8 juli, 2017|Nieuws|